Artykuły

Profesor Śri T. Krishnamacharya jest uważany za dziadka współczesnej jogi. Wykształcił wielu wybitnych nauczycieli m.in. B. K. S Iyengara, K. Pattabhi Joisa czy A. G. Mohana. W oparciu o jego nauki powstał system ashtanga jogi a w konsekwencji znanej dziś i coraz chętniej praktykowanej vinyasa kramy.

Vinyasa krama w ashtandze

We wczesnych latach swojego nauczania Krishnamacharya stosował metodę vinyasa krama, polegająca na łączeniu w sekwencje ponumerowanych asan. Współcześnie metoda ta jest znana na całym świecie jako ashtanga vinyasa joga, dzięki Śri K. P. Joisowi. Ashtanga jest układem pozycji połączonych z oddechem. Dynamicznej sekwencji ruchów towarzyszy wewnętrzna uważność i koncentracja na płynnej naturze oddechu. Zgodnie z tradycją ashtangi uczeń może rozpocząć ćwiczenia pranajamy dopiero gdy opanuje asany z serii zaawansowanej A. W tradycyjnej praktyce ashtangi vinyasy są oparte na motywie powitania słońca. Stanowi ono punkt wyjścia do praktyki wszystkich pozostałych ruchów. Powitanie słońca rozpoczyna się samasthiti co znaczy ‘idealnie wyprostowany’. Praktyka pełnej vinyasy polega na powrocie do tego punktu równowagi po zakończeniu każdej pozycji zarówno w pozycjach stojących, siedzących, leżących, jak i odwróconych.

Vinyasa Krama

Śri T.Krishnamacharya z upływem czasu rozwinął i udoskonalił sposób nauczania przez siebie jogi. Stało się to za sprawą odkrycia na Uniwersytecie w Kalkucie kopii Yoga-korunty- antycznego tekstu napisanego przez mędrca Riśiego Vamanę (niestety nie ma dowodów na istnienie tego tekstu). Dzięki informacjom teoretycznym tam zawartym zaczął zalecać praktykę w oparciu o indywidualny program, dodał różne pomoce do celów terapeutycznych oraz wprowadził łagodne ćwiczenia oddechowe od samego początku praktyki. Czynnikiem, który spajał jego nauczanie asan był nacisk na pracę z oddechem i synchronizację oddechu z ruchem.

Vinyasa Krama jest metodą nauki asan i ich wariantów. „Sanskrycki termin Vinyasa pochodzi od przedrostka vi, który oznacza zmienność i przyrostka nyasa, który oznacza ‘ w ramach ustalonych parametrów. Te parametry (…) zawarte w Jogasutrach Patańdżalego to:

  • Stabilność,

  • Wygoda,

  • Płynny i długi oddech. ”

Rozróżnić można dwa sposoby postrzegania vinyasy:

  • Vinyasa jako ruch wejścia i wyjścia z asany. Ruchy ciała mogą być wewnętrzne i zewnętrzne, a dzięki zgraniu tych ruchów z oddechem (wdech do góry, wydech w dół) poruszania świadomości mogą zostać okiełznane. Fundamentalna ideą vinyasy jest zatem integracja ruchu, oddechu i uważności. Ruch musi być zsynchronizowany z oddechem, a umysł podąża za oddechem, dzięki czemu ciało, umysł i oddech są w idealnej harmonii. Zjednoczenie umysłu i ciała dzieje się dzięki oddechowi.

  • Vinyasa jako metoda praktyki asan i ich wariantów w różnych zakresach ruchu. Prawidłowa praktyka jogi nie składa się z przypadkowo wykonanych asan, a wymaga vinyasy, czyli logicznie ułożonej sekwencji pozycji tak, że jedna asana wynika z poprzedniej i ją uzupełnia, rozwija lub równoważy. Jest 10 podstawowych sekwencji, które biorą swój początek od pozycji stojących takich jak tadasana, trikonasana, od asan siedzących takich jak paścimottanasana i padmasana, od pozycji odwróconych jak sirsasana i sarvangasana itd. Istnieje ponad 700 vinyas, które były nauczane przez Krishnamacharyę.

Jeśli osoba praktykująca jogę pozostaje w pozycji nieruchoma przez kilka czy więcej oddechów to mowa o asanie. Vinyasa zaś jest dynamiczną formą jogi, następuje w wyniku płynnego przejścia (zsynchronizowania ruchu z oddechem) z jednej asany w drugą. Vinyasy podobnie jak asany są precyzyjnie opisanymi technikami i wymagają takiej samej uwagi i praktyki. Od jakości wykonania vinyas zależy jakość wykonania asan i odwrotnie. Prawidłowa pozycja jogi składa się tu z trzech elementów:

  • wejście (vinyasa)

  • przebywania w pozycji nieruchomym

  • wyjścia z pozycji (vinyasa)

Na każda asanę przypada od kilku do kilkunastu ruchów (vinyas). Każdy z tych ruchów jest precyzyjnie opisaną pozycją połączoną z wdechem lub wydechem. Kolejność wykonywania asan podczas sesji nie powinna być przypadkowa. Aby stworzyć skuteczny zestaw asan należy:

  • Podjąć działania mające na względzie jasno określony cel,

  • Sięgnąć po modyfikacje, które pozwolą zrealizować to dążenie uwzględniając swoje indywidualne możliwości oraz ograniczenia,

  • Dostosować zestaw asan tak, by pasował on do czasu , który możesz poświęcić na praktykę,

  • Wykorzystać oddech i wewnętrzną uwagę jako źródło informacji zwrotnej określającej czy rzeczywiście wykonywany zestaw asan umożliwia osiągnięcie obranego celu.

Umiejętne tworzenie sekwencji asan jest dość złożone i wymaga znajomości zasad, rzeczowej samooceny, odpowiedniej dyscypliny oraz kreatywności. Do dowolnie wybranego celu prowadzi wiele różnych dróg, a aktywność każdej osoby może przyjąć rozmaite formy. W przypadku każdej praktyki jest wiele zmiennych, które rzutują na rezultat podjętych działań. Ważne jest jednak aby praktyka prowadziła do równowagi psychofizycznej, dając ćwiczącemu poczucie świadomości własnego ciała i koncentracji umysłu. Metoda vinyasy daje szeroki wybór asan i ich wariantów, więc jest możliwe dobranie vinyas do indywidualnych potrzeb. Ponadto praktykowanie vinyasa kramy pozwala, aby całe ciało pracowało- wszystkie mięśnie, stawy i więzadła. Gdy towarzyszy temu głęboki oddech, mięśnie wewnętrzne klatki piersiowej, brzucha, dna miednicy oraz organy wewnętrzne także uczestniczą w ćwiczeniach.

 

 

Bibliografia:

M. Sweeney: Asztangajoga bez tajemnic, Kraków 2018: Zielone Wydawnictwo

A. G. Mochan: Joga dla ciała, umysłu i oddechu. Program przywracania równwagi życiowej, Gliwice: Wywadnictwo Helion

R. Srivatsa: The Complete Book of Vinyasa Yoga, Marlowe& Co

https://maciejwielobob.pl/2009/03/vinyasa-krama-joga-wywiad/

 

Galeria